Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Θάνατε , ωσεί παρόντα
Θάνατε πανταχού παρόντα

Φορέα των πρώτων στιγμών μας
Δαμαστή των ινδαλμάτων
Σεπτό φθινόπωρο της ψευδαίσθησης
Υπερώε κατακτητή των αλλοφρόνων

Που έρχεσαι το χλωμό απόγευμα
Που αφίκνησε τα αδιάθετα πρωινά
Που ελλοχεύεις στα άπνοα βράδια
Που κυλάς στα άηχα μεσημέρια

Θάνατε εσύ , ο μη περαιτέρω

Υφαντή των φασκιών των θνητών
Πέρας στη λεωφόρο του βέλους του χρόνου
Γενέτειρα στο τόξο του ουρανού

Μολλώχ των ονείρων , ξεφτίζουν

Της ελπίδας διακορευτή
Του πένθους κομιστή
Φωτοκτόνε , χωματένιε

4 σχόλια:

XpH είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=5-pmFZJtS4E&feature=related

Monokerws είπε...

Γιατί γράφεις για θάνατο; Πέθανε κανένβας φόλις σου, σ' έφτηςσε καμιά γόμενα ή αποδήμησε εις Ανυπαρξίαν το παπαγαλάκι σου;

υστερόφημο: Το ρήμα είναι αφικνούμαι, αφικνείσαι, αφικνείται και μη συμμαζεύεται. (κωλοπροαίρετα πάντα). Νομίζω ότι πρέπει ν' αρχίσεις ν' ανησυχείς: Έχεις αρχίσει και γράφεις σαν και κάποιν μλκ που ξέρω!!!

comhths είπε...

Δεν θέλω σχόλια.

Monokerws είπε...

Σα δε ντρέπεσαι φασιστόμουτρο του κερατά, λογοκριτή και φαύνε υπερασπιστή του φιμώματος της ελεύθερης διακίνησης σχολίων! Τα γεγονότα είναι ιερά, τα σχόλια ελεύθερα! Ουστ!