Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
30 χρόνια
The Berlin band has been an integral part of the international music scene for 30 years.
In 2010 their stage anniversary will be celebrated with a tour through Europe.
Concerts will be held in selected cities, but also at locations that are significant to the band.
And it’ll be more than just a single concert event during the anniversary tour. The band is planning to make a guest performance on an additional day, presenting the audience with a mixed program of the Einstürzende Neubauten, films, solo shows, guests and friends.
More specifically, the band will play a great concert on the first night, while the second night will be divided into 3-part program.
It’ll begin with films and installations. Afterwards the band will play a further, but much shorter concert in which the Neubauten will present material that has never been played live, hasn’t been played live for a long time, or never in this form.
The evening will be rounded off with shows and performances by the individual Einstürzende Neubauten members, recomposed from city to city:
Blixa Bargeld VOCAL ACROBATICS
Alexander Hacke HITMAN’S HEEL
with Danielle de Picciotto & Chris Hughes (Fatal Shore)
Andrew Unruh BEATING THE DRUM
Jochen Arbeit SOLO ACTIVITIES
mit lokalen Grössen
Rudolf Moser MOSERMEYER
In 2010 their stage anniversary will be celebrated with a tour through Europe.
Concerts will be held in selected cities, but also at locations that are significant to the band.
And it’ll be more than just a single concert event during the anniversary tour. The band is planning to make a guest performance on an additional day, presenting the audience with a mixed program of the Einstürzende Neubauten, films, solo shows, guests and friends.
More specifically, the band will play a great concert on the first night, while the second night will be divided into 3-part program.
It’ll begin with films and installations. Afterwards the band will play a further, but much shorter concert in which the Neubauten will present material that has never been played live, hasn’t been played live for a long time, or never in this form.
The evening will be rounded off with shows and performances by the individual Einstürzende Neubauten members, recomposed from city to city:
Blixa Bargeld VOCAL ACROBATICS
Alexander Hacke HITMAN’S HEEL
with Danielle de Picciotto & Chris Hughes (Fatal Shore)
Andrew Unruh BEATING THE DRUM
Jochen Arbeit SOLO ACTIVITIES
mit lokalen Grössen
Rudolf Moser MOSERMEYER
Το πνεύμα της σπατάλης Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ
Ιστορία που αφηγήθηκε ο Μενελίκ Α', γιος του Σολομώντα και της βασίλισσας του Σαβά, για τον οποίο έλεγαν ότι κυβερνάει τη χώρα του απ' το σημείο όπου καταλήγουν όλοι οι δρόμοι κι όλες οι σκάλες.
Απίστευτες συμπτώσεις σημειώνονται κατά τη σύγκριση της ζωής του χαλίφη Ομάρ-ιμπν-ελ-Χατάμπ και του σεΐχη Αμπντ-ελ-Καντέρ• για παράδειγμα:
ΚΑΙ οι δύο ανέβηκαν στον θρόνο από λάθος απόφαση του Θεού.
ΚΑΙ οι δύο δολοφονήθηκαν από Ασασίνους.
ΚΑΙ οι δύο αγαπούσαν παθολογικά τις πάρα πολύ νεαρές κοπέλες.
ΚΑΙ οι δύο βρίσκονταν στη Μέκκα τρεις μέρες πριν δολοφονηθούν.
ΚΑΙ οι δύο μιλούσαν περσικά ως δεύτερη μητρική γλώσσα.
ΚΑΙ οι δύο έβλεπαν προφητικά όνειρα.
ΚΑΙ οι δύο είχαν έμμονη ιδέα με τους κήπους και τα άλογα.
ΚΑΙ των δύο οι πρώτες κόρες ονομάζονταν Λεϊλά.
ΚΑΙ των δύο οι δολοφόνοι ήταν τυφλοί από το δεξί μάτι.
ΚΑΙ οι δύο σκοτώθηκαν Δευτέρα και κηδεύθηκαν Τρίτη.
ΚΑΙ στους δύο άρεσε η έκφραση «το μαχαίρι στο κόκαλο».
ΚΑΙ οι δύο είχαν υποσχεθεί καλύτερες μέρες.
ΠΟΙΟΙ ήταν όμως αυτοί; (Και γιατί τους συνδέουν με φαινόμενα οριακής νομιμότητας; Και γιατί κανείς δεν αποσαφηνίζει αν έδωσαν ή δεν έδωσαν στον λαό ψωμί και χουρμάδες;)
Σε μια χώρα της Ανατολής (και όχι του Νότου, όπως γράφεται συχνά εκ παραδρομής), που λεγόταν Νότια Χώρα κι όπου το νόμισμα ήταν το αλάτι, η Κεντρική Τράπεζα χρεοκόπησε ένεκα συνηθειών που ενθάρρυναν τη σπατάλη. Ετσι ξεκίνησε η έριδα, λέει ο θρύλος. Ωστόσο, σύμφωνα μ' έναν μεταγενέστερο θρύλο, η πραγματική αιτία ήταν αρκετά διαφορετική• για την ακρίβεια, στη χώρα εκείνη, οι μισοί πίστευαν πως η παιδική ηλικία ονειρεύεται ΠΑΛΑΤΙΑ (δηλαδή ΠΑΛΑΤΙΑ και ΟΧΙ κάτι άλλο), ενώ οι υπόλοιποι μισοί πίστευαν ότι η παιδική ηλικία ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ παλάτια (δηλαδή τα ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: ΔΕΝ τα έχει) -κρίσιμη διαφορά! Κι όχι μόνο, αλλά, επιπλέον, οι μισοί εξέφραζαν τη σιγουριά ότι οι Φοίνικες ήταν οι πρώτοι που έκαναν τον περίπλου της Αφρικής, ενώ οι άλλοι μισοί διαλαλούσαν τη βεβαιότητα ότι, ΚΑΙ στον περίπλου, την πρωτιά την είχανε οι Κινέζοι.
Αντίο, ενότητα!
Μ οιραία, βγήκαν τα μαχαίρια και τα καφενεία χωρίστηκαν σε δύο παρατάξεις, ώσπου η χώρα διαιρέθηκε στον χάρτη, με τον χάρακα, σε βόρειο και νότιο βασίλειο, όπου βασίλευαν δύο ηγεμόνες-αδέλφια, ο ένας στον Βορρά και ο άλλος στον Νότο. Και στο βόρειο βασίλειο ο νόμος ήταν γραμμένος σε δέρμα τράγου, ενώ στο νότιο ήταν άγραφος και οι πολίτες τον επαναλάμβαναν νοερά για να τον θυμούνται. Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι η έχθρα κράτησε 21 χρόνια, όσα και οι ημέρες που χρειάζεται το αμύγδαλο για να ωριμάσει απ' τη στιγμή που θα πέσει το άνθος. Υστερα, ο ηγεμόνας της νότιας Νότιας Χώρας, ο χαλίφης Ομάρ -ιμπν-ελ-Χατάμπ, που έπασχε από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και, ως εκ τούτου, από δυσπεψία, κάλεσε τους τρεις γιους του, πιστεύοντας ότι η κατάστασή του χειροτέρευε και ξέροντας, φυσικά, ότι, προκειμένου για παρόμοια κατάσταση, το να πιστεύεις ότι χειροτερεύει και το να χειροτερεύει είναι σχεδόν το ίδιο. Και, μόλις ήρθαν οι γιοι, τους είπε:
«Γιοι μου αστόλιστοι: αν είναι να κάνουμε ειρήνη με τη βόρεια Νότια Χώρα, πρέπει να παντρευτείτε τις τρεις θυγατέρες του αδελφού μου, σεΐχη Αμπντ-ελ-Καντέρ, και ξαδέλφες σας».
Κι αυτοί, μάλλον για να του πάνε κόντρα, απάντησαν:
«Εντάξει».
Εν συνεχεία, ο χαλίφης έστειλε έναν κατάσκοπο, ονόματι Ουαχίντ, στη βόρεια Νότια Χώρα για να μάθει τι σόι πριγκίπισσες ήταν οι ανιψιές του, ώστε να μελετήσουν οι γιοι τη στρατηγική που θα ακολουθούσαν στο ζήτημα του φλερτ.
Και, επιστρέφοντας, ο κατάσκοπος έδωσε την εξής αναφορά:
«Η πρώτη κόρη, Αρχοντα των γιασεμιών, έχει βάψει γαλάζιες τις τρίχες του όρους της Αφροδίτης και σ' εκείνους που τη ρώτησαν γιατί απάντησε: "Επειδή δεν είμαι απ' αυτές που χασμουριόνται με τη μασχάλη"!»
«Μμμ...» είπε ο χαλίφης και ζήτησε από έναν υπηρέτη να ξύσει την πλάτη του (τη δική του, του υπηρέτη). Κατόπιν ένευσε προς τον κατάσκοπο για να συνεχίσει. Αυτός (λέγεται ότι) είπε τα εξής:
«... Τη δεύτερη κόρη, τη ρώτησαν γιατί τα χείλη της ήταν κόκκινα και απάντησε πως, όταν έχεις λύσει ένα αίνιγμα -δεν διευκρίνισε ποιο!-, τα έχεις λύσει όλα!»
Ο χαλίφης ζήτησε από έναν υπηρέτη να του φέρει ένα ποτήρι γάλα καμήλας με σουσαμέλαιο. Κατόπιν ένευσε προς τον κατάσκοπο. Αυτός (λέγεται ότι) είπε τα εξής:
«... Την τρίτη κόρη τη ρώτησαν γιατί έτρωγε τα νύχια της και απάντησε -άκουσον άκουσον!- ότι είναι μια βρόμικη δουλειά αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει!»
Ηταν μεσάνυχτα, η ώρα που ο Αλλάχ μάς κοιτάζει με το μάτι μισάνοιχτο. Η Σελήνη έδειχνε δώδεκα παρά τρία.
«Γιοι μου, τ' ακούσατε;» ρώτησε ο χαλίφης στρέφοντας το κεφάλι στους πρίγκιπες. «Η εποχή κατά την οποία μπορούσε κανείς να χάσει εύκολα το δίκιο του είναι μια εποχή που θα νοσταλγούμε». Επειτα το βλέμμα πήδηξε απ' το παράθυρο και βυθίστηκε στη γοητεία του φεγγαρόλουστου κήπου με τις μανόλιες. Και (φημολογείται ότι) ο χαλίφης δήλωσε στους παριστάμενους το εξής:
«Βούρλα, ακούτε τη σιωπή; Είναι ο ήχος του μέλλοντος!»
Ο Θεός είναι ένας. Ευλογημένοι όσοι εχθρεύονται το δύο, τον μόνο αριθμό που, μολονότι διαιρείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και τη μονάδα, δεν είναι, εντούτοις, μονός.
Απίστευτες συμπτώσεις σημειώνονται κατά τη σύγκριση της ζωής του χαλίφη Ομάρ-ιμπν-ελ-Χατάμπ και του σεΐχη Αμπντ-ελ-Καντέρ• για παράδειγμα:
ΚΑΙ οι δύο ανέβηκαν στον θρόνο από λάθος απόφαση του Θεού.
ΚΑΙ οι δύο δολοφονήθηκαν από Ασασίνους.
ΚΑΙ οι δύο αγαπούσαν παθολογικά τις πάρα πολύ νεαρές κοπέλες.
ΚΑΙ οι δύο βρίσκονταν στη Μέκκα τρεις μέρες πριν δολοφονηθούν.
ΚΑΙ οι δύο μιλούσαν περσικά ως δεύτερη μητρική γλώσσα.
ΚΑΙ οι δύο έβλεπαν προφητικά όνειρα.
ΚΑΙ οι δύο είχαν έμμονη ιδέα με τους κήπους και τα άλογα.
ΚΑΙ των δύο οι πρώτες κόρες ονομάζονταν Λεϊλά.
ΚΑΙ των δύο οι δολοφόνοι ήταν τυφλοί από το δεξί μάτι.
ΚΑΙ οι δύο σκοτώθηκαν Δευτέρα και κηδεύθηκαν Τρίτη.
ΚΑΙ στους δύο άρεσε η έκφραση «το μαχαίρι στο κόκαλο».
ΚΑΙ οι δύο είχαν υποσχεθεί καλύτερες μέρες.
ΠΟΙΟΙ ήταν όμως αυτοί; (Και γιατί τους συνδέουν με φαινόμενα οριακής νομιμότητας; Και γιατί κανείς δεν αποσαφηνίζει αν έδωσαν ή δεν έδωσαν στον λαό ψωμί και χουρμάδες;)
Σε μια χώρα της Ανατολής (και όχι του Νότου, όπως γράφεται συχνά εκ παραδρομής), που λεγόταν Νότια Χώρα κι όπου το νόμισμα ήταν το αλάτι, η Κεντρική Τράπεζα χρεοκόπησε ένεκα συνηθειών που ενθάρρυναν τη σπατάλη. Ετσι ξεκίνησε η έριδα, λέει ο θρύλος. Ωστόσο, σύμφωνα μ' έναν μεταγενέστερο θρύλο, η πραγματική αιτία ήταν αρκετά διαφορετική• για την ακρίβεια, στη χώρα εκείνη, οι μισοί πίστευαν πως η παιδική ηλικία ονειρεύεται ΠΑΛΑΤΙΑ (δηλαδή ΠΑΛΑΤΙΑ και ΟΧΙ κάτι άλλο), ενώ οι υπόλοιποι μισοί πίστευαν ότι η παιδική ηλικία ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ παλάτια (δηλαδή τα ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: ΔΕΝ τα έχει) -κρίσιμη διαφορά! Κι όχι μόνο, αλλά, επιπλέον, οι μισοί εξέφραζαν τη σιγουριά ότι οι Φοίνικες ήταν οι πρώτοι που έκαναν τον περίπλου της Αφρικής, ενώ οι άλλοι μισοί διαλαλούσαν τη βεβαιότητα ότι, ΚΑΙ στον περίπλου, την πρωτιά την είχανε οι Κινέζοι.
Αντίο, ενότητα!
Μ οιραία, βγήκαν τα μαχαίρια και τα καφενεία χωρίστηκαν σε δύο παρατάξεις, ώσπου η χώρα διαιρέθηκε στον χάρτη, με τον χάρακα, σε βόρειο και νότιο βασίλειο, όπου βασίλευαν δύο ηγεμόνες-αδέλφια, ο ένας στον Βορρά και ο άλλος στον Νότο. Και στο βόρειο βασίλειο ο νόμος ήταν γραμμένος σε δέρμα τράγου, ενώ στο νότιο ήταν άγραφος και οι πολίτες τον επαναλάμβαναν νοερά για να τον θυμούνται. Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι η έχθρα κράτησε 21 χρόνια, όσα και οι ημέρες που χρειάζεται το αμύγδαλο για να ωριμάσει απ' τη στιγμή που θα πέσει το άνθος. Υστερα, ο ηγεμόνας της νότιας Νότιας Χώρας, ο χαλίφης Ομάρ -ιμπν-ελ-Χατάμπ, που έπασχε από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και, ως εκ τούτου, από δυσπεψία, κάλεσε τους τρεις γιους του, πιστεύοντας ότι η κατάστασή του χειροτέρευε και ξέροντας, φυσικά, ότι, προκειμένου για παρόμοια κατάσταση, το να πιστεύεις ότι χειροτερεύει και το να χειροτερεύει είναι σχεδόν το ίδιο. Και, μόλις ήρθαν οι γιοι, τους είπε:
«Γιοι μου αστόλιστοι: αν είναι να κάνουμε ειρήνη με τη βόρεια Νότια Χώρα, πρέπει να παντρευτείτε τις τρεις θυγατέρες του αδελφού μου, σεΐχη Αμπντ-ελ-Καντέρ, και ξαδέλφες σας».
Κι αυτοί, μάλλον για να του πάνε κόντρα, απάντησαν:
«Εντάξει».
Εν συνεχεία, ο χαλίφης έστειλε έναν κατάσκοπο, ονόματι Ουαχίντ, στη βόρεια Νότια Χώρα για να μάθει τι σόι πριγκίπισσες ήταν οι ανιψιές του, ώστε να μελετήσουν οι γιοι τη στρατηγική που θα ακολουθούσαν στο ζήτημα του φλερτ.
Και, επιστρέφοντας, ο κατάσκοπος έδωσε την εξής αναφορά:
«Η πρώτη κόρη, Αρχοντα των γιασεμιών, έχει βάψει γαλάζιες τις τρίχες του όρους της Αφροδίτης και σ' εκείνους που τη ρώτησαν γιατί απάντησε: "Επειδή δεν είμαι απ' αυτές που χασμουριόνται με τη μασχάλη"!»
«Μμμ...» είπε ο χαλίφης και ζήτησε από έναν υπηρέτη να ξύσει την πλάτη του (τη δική του, του υπηρέτη). Κατόπιν ένευσε προς τον κατάσκοπο για να συνεχίσει. Αυτός (λέγεται ότι) είπε τα εξής:
«... Τη δεύτερη κόρη, τη ρώτησαν γιατί τα χείλη της ήταν κόκκινα και απάντησε πως, όταν έχεις λύσει ένα αίνιγμα -δεν διευκρίνισε ποιο!-, τα έχεις λύσει όλα!»
Ο χαλίφης ζήτησε από έναν υπηρέτη να του φέρει ένα ποτήρι γάλα καμήλας με σουσαμέλαιο. Κατόπιν ένευσε προς τον κατάσκοπο. Αυτός (λέγεται ότι) είπε τα εξής:
«... Την τρίτη κόρη τη ρώτησαν γιατί έτρωγε τα νύχια της και απάντησε -άκουσον άκουσον!- ότι είναι μια βρόμικη δουλειά αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει!»
Ηταν μεσάνυχτα, η ώρα που ο Αλλάχ μάς κοιτάζει με το μάτι μισάνοιχτο. Η Σελήνη έδειχνε δώδεκα παρά τρία.
«Γιοι μου, τ' ακούσατε;» ρώτησε ο χαλίφης στρέφοντας το κεφάλι στους πρίγκιπες. «Η εποχή κατά την οποία μπορούσε κανείς να χάσει εύκολα το δίκιο του είναι μια εποχή που θα νοσταλγούμε». Επειτα το βλέμμα πήδηξε απ' το παράθυρο και βυθίστηκε στη γοητεία του φεγγαρόλουστου κήπου με τις μανόλιες. Και (φημολογείται ότι) ο χαλίφης δήλωσε στους παριστάμενους το εξής:
«Βούρλα, ακούτε τη σιωπή; Είναι ο ήχος του μέλλοντος!»
Ο Θεός είναι ένας. Ευλογημένοι όσοι εχθρεύονται το δύο, τον μόνο αριθμό που, μολονότι διαιρείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και τη μονάδα, δεν είναι, εντούτοις, μονός.
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Radio Days
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Νυχτερινές διαδρομές ΟΝ AIR
Ο Μάνος Τσιλιμίδης κάνει (έκανε δηλαδή, γιατί τώρα, με το ζήτημα των συμβασιούχων, ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί) τη μεταμεσονύκτια εκπομπή «Αγρυπνος στη ΝΕΤ 105,8».
Κάθε βράδυ 12 με 2 ανοίγει τα μικρόφωνα και συνομιλεί live με τους ακροατές. Αληθινό talk radio, όπως συναντάμε κατά κόρον στα νυχτερινά ραδιόφωνα της Αμερικής. Αντί μιας τυπικής συνέντευξης, ο Μάνος Τσιλιμίδης μάς περιγράφει μια ραδιοφωνική ιστορία από την εκπομπή του.
«Κάποιο βράδυ μια κοπέλα μού λέει: "Με λένε Ειρήνη και επειδή σας ακούω και σας θεωρώ φίλο μου, θέλω να σας αποχαιρετήσω. Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι των γονιών μου. Εχω ετοιμάσει μια μικρή βαλίτσα, βγαίνω χωρίς κλειδιά και τραβάω πίσω μου την πόρτα". Είχε ένα τρέμουλο η φωνή της, σημάδι ότι η απόφαση δεν ήταν τελεσίδικη... "Αξίζουν τέτοια τιμωρία οι γονείς σας;" τη ρώτησα. Από τις απαντήσεις κατάλαβα ότι το μοναδικό πρόβλημα της μοναχοκόρης δεσποινίδος ήταν πως, αν και δεκαπέντε και μισό πλέον, καλή μαθήτρια στο λύκειο και με επιδόσεις στη μουσική και τις ξένες γλώσσες, ο υπερπροστατευτικός πατέρας δεν την άφηνε ούτε ένα σινεμά να πάει με τις φίλες της. Και, επειδή η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο της ασυνεννοησίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πατρικό της εκείνο ακριβώς το Σαββατόβραδο και ενώ η μητέρα της και ο πατέρας λείπανε σε ταξίδι για δουλειές... "Απ' όσα λες, βγάζω το συμπέρασμα ότι σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής τα πάτε πολύ καλά οι τρεις σας ως οικογένεια" - σχολίασα... Είχε χαλαρώσει η αρχική ένταση στη φωνή της. Είπα ότι το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν λίγες ακόμη ώρες υπομονή -μέχρι το ερχόμενο μεσημέρι- και στο γεύμα της Κυριακής να αντιμετωπίσει τον πατέρα της σαν να είναι εκείνη η μεγάλη κι εκείνος το παιδί και να του προτείνει την εξής ωραία λύση: να του πει πως, εάν δεν εμπιστεύεται την κόρη του, τότε ας την παρακολουθεί από μακριά να δει πού και με ποιους πηγαίνει... Συμφώνησε ανακουφισμένη με τη μέθοδο που πρότεινα, βρίσκοντάς την πιο λογική από το να τρελάνει μέσα στη νύχτα τους γονείς της. Το επόμενο βράδυ, πρώτη και καλύτερη, στις δώδεκα και δέκα μετά τα μεσάνυχτα, τηλεφωνεί από το καρτοτηλέφωνο ενός κινηματογράφου η μικρή Ειρήνη, για να μου πει ότι η συζήτηση είχε πετύχει τον σκοπό της και πως ο γαλαντόμος μπαμπάκας τής είχε δώσει λεφτά για να κεράσει η κόρη του όλη τη συντροφιά των κοριτσιών και τα εισιτήρια και τα παγωτά και τα χάμπουργκερ. Ακουγόταν χαρούμενη, με ευχαρίστησε και κλείσαμε τη γραμμή... Δύο μέρες αργότερα, σήκωσα το τηλέφωνο και ήταν ένας κύριος. Μου λέει στον αέρα: "Επέστρεφα στην Αθήνα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Ημουν με τη γυναίκα μου. Πάντα ακούμε 'Αγρυπνο' στο ταξίδι. Και ακούσαμε την κόρη μας να σας λέει πως φεύγει. Αναψα τα αλάρμ και σταμάτησα στη λωρίδα ασφαλείας. Ετρεμα ολόκληρος. Και όταν τέλειωσε η συνομιλία, έκλαψα για ώρα στην αγκαλιά της γυναίκας μου. Σας ευχαριστώ που αντιμετωπίσατε έτσι το παιδί μου. Ξέρω ότι τώρα δεν ακούει, είδα από τη χαραμάδα της πόρτας ότι έχει το ραδιόφωνο κλειστό. Κοιμάται. Δεν ξέρει ότι την άκουσα να σας μιλάει. Καληνύχτα σας"».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Νυχτερινές διαδρομές ΟΝ AIR
Ο Μάνος Τσιλιμίδης κάνει (έκανε δηλαδή, γιατί τώρα, με το ζήτημα των συμβασιούχων, ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί) τη μεταμεσονύκτια εκπομπή «Αγρυπνος στη ΝΕΤ 105,8».
Κάθε βράδυ 12 με 2 ανοίγει τα μικρόφωνα και συνομιλεί live με τους ακροατές. Αληθινό talk radio, όπως συναντάμε κατά κόρον στα νυχτερινά ραδιόφωνα της Αμερικής. Αντί μιας τυπικής συνέντευξης, ο Μάνος Τσιλιμίδης μάς περιγράφει μια ραδιοφωνική ιστορία από την εκπομπή του.
«Κάποιο βράδυ μια κοπέλα μού λέει: "Με λένε Ειρήνη και επειδή σας ακούω και σας θεωρώ φίλο μου, θέλω να σας αποχαιρετήσω. Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι των γονιών μου. Εχω ετοιμάσει μια μικρή βαλίτσα, βγαίνω χωρίς κλειδιά και τραβάω πίσω μου την πόρτα". Είχε ένα τρέμουλο η φωνή της, σημάδι ότι η απόφαση δεν ήταν τελεσίδικη... "Αξίζουν τέτοια τιμωρία οι γονείς σας;" τη ρώτησα. Από τις απαντήσεις κατάλαβα ότι το μοναδικό πρόβλημα της μοναχοκόρης δεσποινίδος ήταν πως, αν και δεκαπέντε και μισό πλέον, καλή μαθήτρια στο λύκειο και με επιδόσεις στη μουσική και τις ξένες γλώσσες, ο υπερπροστατευτικός πατέρας δεν την άφηνε ούτε ένα σινεμά να πάει με τις φίλες της. Και, επειδή η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο της ασυνεννοησίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πατρικό της εκείνο ακριβώς το Σαββατόβραδο και ενώ η μητέρα της και ο πατέρας λείπανε σε ταξίδι για δουλειές... "Απ' όσα λες, βγάζω το συμπέρασμα ότι σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής τα πάτε πολύ καλά οι τρεις σας ως οικογένεια" - σχολίασα... Είχε χαλαρώσει η αρχική ένταση στη φωνή της. Είπα ότι το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν λίγες ακόμη ώρες υπομονή -μέχρι το ερχόμενο μεσημέρι- και στο γεύμα της Κυριακής να αντιμετωπίσει τον πατέρα της σαν να είναι εκείνη η μεγάλη κι εκείνος το παιδί και να του προτείνει την εξής ωραία λύση: να του πει πως, εάν δεν εμπιστεύεται την κόρη του, τότε ας την παρακολουθεί από μακριά να δει πού και με ποιους πηγαίνει... Συμφώνησε ανακουφισμένη με τη μέθοδο που πρότεινα, βρίσκοντάς την πιο λογική από το να τρελάνει μέσα στη νύχτα τους γονείς της. Το επόμενο βράδυ, πρώτη και καλύτερη, στις δώδεκα και δέκα μετά τα μεσάνυχτα, τηλεφωνεί από το καρτοτηλέφωνο ενός κινηματογράφου η μικρή Ειρήνη, για να μου πει ότι η συζήτηση είχε πετύχει τον σκοπό της και πως ο γαλαντόμος μπαμπάκας τής είχε δώσει λεφτά για να κεράσει η κόρη του όλη τη συντροφιά των κοριτσιών και τα εισιτήρια και τα παγωτά και τα χάμπουργκερ. Ακουγόταν χαρούμενη, με ευχαρίστησε και κλείσαμε τη γραμμή... Δύο μέρες αργότερα, σήκωσα το τηλέφωνο και ήταν ένας κύριος. Μου λέει στον αέρα: "Επέστρεφα στην Αθήνα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Ημουν με τη γυναίκα μου. Πάντα ακούμε 'Αγρυπνο' στο ταξίδι. Και ακούσαμε την κόρη μας να σας λέει πως φεύγει. Αναψα τα αλάρμ και σταμάτησα στη λωρίδα ασφαλείας. Ετρεμα ολόκληρος. Και όταν τέλειωσε η συνομιλία, έκλαψα για ώρα στην αγκαλιά της γυναίκας μου. Σας ευχαριστώ που αντιμετωπίσατε έτσι το παιδί μου. Ξέρω ότι τώρα δεν ακούει, είδα από τη χαραμάδα της πόρτας ότι έχει το ραδιόφωνο κλειστό. Κοιμάται. Δεν ξέρει ότι την άκουσα να σας μιλάει. Καληνύχτα σας"».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
